İnsanların size ne yaşattığını unutabilirsiniz ama ne hissettirdiğini asla unutamazsınız şeklinde bir söz duymuştum. Çok doğru bir söz. İnsanlara, anılara bakınca bir çok şey hissederiz, anılar tazelenir ama ayrıntılar aklımızda olmayabilir. Buna rağmen hisler kolumuzdan tutup çekiştirir; o seni çok üzmüştü, kırmıştı, çok mutlu etmişti, çok seversin onu... Bir sürü düşünce duygulara, duygular da düşüncelere gerekeni hatırlatır. Bir ses, bir yer, bir tat, bir koku yılları, ayları bir anda şimdiye getirir. Kendinizi başka bir mekanda, başka bir anda hissedersiniz. Ne büyülü andır o. Bir şarkı vardı: bu kokuyu sürmeyin beni deli etmeyin, sevdiğimin kokusu bu sürüp sürüp gezmeyin 🙂 bir anda neler neler gelir insanın aklına. İyi ya da kötü... Kokunun hatırlatıcılığını çok seviyorum. Hemen görevini yapıp hızlıca hatırlatır gerekenleri. Durduramadığımız, farkında bile olmadan bizi saran bir duyumuzdur koku alma duyumuz. Kötü hissettiren anılara da götürebilir bu biraz kötü. Ama böyle hızlı...
Yaşarken öğrendiklerimi paylaştığım bir blog